سلام بر تمامی شما عزیزان.

باید من رو بابت غیبت طولانیم ببخشید.راستش این چند وقت درگیر دانشگاه بودم.

من دانشگاه سراسری روزانه.رشته ی کارشناسی طراحی نقوش فرش در تبریز قبول شدم.

البته هنوز نیمهمتمرکز ندادم.شایدم خدا خواست اومدم تهران.

در هر حال منو ببخشید.سعی میکنم اگر وقت کردم آپ کنم.

تاجري بود بي مال و منال                فارغ از كوه زر و جاه و جلال

گه به سالي كارواني مي گرفت           خرده ناني را به دامان مي گرفت

روزگاري در پي كسپ طعام               تاجري را ديد،ازشهري بنام 

سوي او ناليد،كه اي مرد غريب          مي تواني حال ما باشي طبيب

ساليان در كار خويش وا مانده ام         تاجران در عيش و من جا مانده ام

چاره اي داري ز كسب و كار من؟       مرهمي داري ز حال و جان من؟

تاجر او را گفت در شهري عظيم        بوي ثروت مي وزد در هر نسيم

گر پي مال و منالي بس برو             رو شمال و پس به مشرق كم برو

شكر گو هر آنچه داري تا بحال         عيش را در حال جو،نه نزد مال

پند ميگويم به تو اي ساروان           پس قناعت پيشه كن تا پاي جان

شاد گشت تاجر از اين گفت و شنود   گوي سبقت را ز هر مردي ربود

ساروان را او رها كردش به گه       رو شمال و پس به شرق گشتش به ره

چون به دروازه پس از چندي رسيد      آرزوي خويش بر برگي بديد

محتواي آن از اين بابت بود             كس هزاران سكه را طالب بود

عاجي از فيل يك عدد هم آورد            نزد حاكم با كرامت آورد

مرد را خشنود از وعد ووعيد            چند روزي را پي وعده دويد

هرچه زر داشت به پاي اين بكرد        يافت آجي و قيام خانه كرد

شب ميان راه بر دشتي رسيد            چرتكي انداخت تا صبحي دميد

ناگهان اموال ديد غارت زده           دزد شب عاج اميد را هم زده

رنگ و رخساري به رخسارش نماند   ثروتي ديگر به دامانش نماند

سر به بالا و دو دستش آسمان         با خدايش گفت منم اين ساروان

قدر نعم و شكر تو نگذاشتم              عاقبت آفت ز مالم كاشتم

بارالهي،هر كه شكر تو نكرد          در حياتش سود از جانش نكرد

شب چنین تاریک نوری هیچ نیست

در سبك خراساني لغات و اصطلاحات عربي به كار نرفته است در صورتي كه در سبك عراقي از كلمات و اصطلا حات عربي زياد استفاده شده است.
در سبك خراساني تشبيه و استعاره و كنايه جايي نداشت اما سبك عراقي سرشار از تشبيه و استعاره و كنايه است. در سبك خراساني تعصب ديني به چشم نمي خورد اما در سبك عراقي نكات و اصطلاحات مذهبي در شعر وارد شده است. اين موارد نشان دهنده ي تفاوت اين دو سبك شعري و طرز تفكرو نگرش شاعران اين دو سبك است و اينكه در هر دوره خصوصيات شعري با توجه به شرايط آن زمان تغيير تغيير مي كند.
براي مثال رودكي در سرودن قصيده هاي مدحي و وصفي استاد بوده در حالي كه مولوي در سرودن اشعار عرفاني مهارت داشته است.كه اين موضوع نشان دهنده ي تفاوت دوران رودكي( سبك خراساني) با دوران مولوي(سبك عراقي) است.
در سبك خراساني غزل رواج نداشته است و شاعران اين سبك
علاقه اي به غزل نداشتند در صورتي كه شاعران سبك عراقي علاقه زيادي به قالب غزل داشتند.
لغات كه در سبك عراقي مورد استفاده قرار مي گرفت دوام بيشتري در طول زمان نسبت به كلمات مورد استفاده در سبك خراساني دارد..


تفاوت سبك عراقي و سبك خراساني در چيست ؟

سبک خراسانی از نظر تاریخی چند قرن قبل ار سبک عراقی است اگرچه نهایتا در نقطه ای به هم می رسند و از هم جدا می شوند - در سبک خراسانی شاعر بیشتر برونگرا و توصیف کننده است و زبان هم درشتی های خاص خودش را دارد اما در شعر عراقی دورنگرا و اهل تاملات عرفانی است و زبان شعر نسبت به سبک خراسانی نرم تر است

منابع:
1-سايت پرشين تولز«ادبيات«سبكهاي ادبي در شعر فارسي
2-سايت انجمن ادبي شفيق
3-سايت تاريخ ادبيات ايران و جهان
4-سايت ائينه هاي رو در رو
4-سايت تبيان

به نقل از tabadolnazar.

بیشتر گویندگان این سبک از مردم خراسان بودند. این سبک به اشعار اولین دوره های بعد از اسلام گفته می شود؛ چون دوره های سامانی، سلجوقی و غزنوی.

شعرای معروف این سبک عبارتند از: رودکی، شهید بلخی، قردوسی، منوچهری، عنصری، ناصرخسرو، فرخی و ... .

در سبک خراسانی آرایه هایی چون تشبیه و استعاره و ایهام وجود دارد؛ اما غالباً محسوس و قابل درک است و نیازی به تأمل زیاد ندارد. اشعار این سبک از حیث نوع بیشتر قصیده است و از لحاظ لفظ ساده ساده و روان و عاری از ترکیبات دشوار است و لغات عربی در آن اندک است.

همچنین از لحاظ معنی صداقت و صراحت لهجه، تعبیرات و تشبیهات ساده و ملموس و محسوس، از اختصاصات مهم این سبک است.

به عبارت دیگر در سبک خراسانی اصل بر ساده گویی است و هر کلمه درست برای همان معنی وضع می شود که شاعر اراده کرده و همه از آن یک معنی دریافت می کنند.

مضمون بیشتر اشعار این سبک وصف طبیعت و مدیحه و شرح فتوحات پادشاهان و گاهی نیز پند و اندرز بود است.

این سبک تا قرن ششم هجری رواج داشته است.

به نقل از tabadolnazar.com

سبک شعر، یعنی مجموع کلمات و لغات و طرز ترکیب آنها، از لحاظ قواعد زبان و مفاد معنی هر کلمه در آن عصر، و طرز تخیل و ادای آن تخیلات از لحاظ حالات روحی شاعر، که وابسته به تأثیر محیط و طرز معیشت و علوم و زندگی مادی و معنوی هر دوره باشد، آنچه از این کلیات حاصل می شود آب و رنگی خاص به شعر می دهد که آن را « سبک شعر» می نامیم، و پیشینیان گاهی به جای سبک « طرز» و گاه « طریقه» و گاه « شیوه» استعمال می کردند.

شعر فارسی ، به طور کلی ، از زیر سیطره و تسلط چهار سبک بیرون نیست ، اگر چه باز هر سبکی به طریقه و طرزهای مختلفی تبدیل می شود تا می رسد به جایی که هر شاعری استیل و طرز خاصی را به خود اختصاص می دهد که قابل حصر نیست ، بنابر این در مدارس امروز ما تنها چهار سبک را اصیل و مبدأ سبکها قرار داده ایم .

در جایی درمورد علت و نحوه به وجود آمدن سبک هندی مطالبی گفته شده بود. و در پایان گفته شده بود که این سبک به تنزل و سقوط گرایید _ به قول ملک الشعرا بهار : زان سبب شد سبک هندی مبتذل _ بر این مبنا بود که شاعران دوران زندیه و اوایل دوران قاجاریه به فکر بازگشت ادبی و رجوع به سرچشمهء زلال  شعر و زبان روشن و رسای فارسی افتادند و بازگشت به سبک های خراسانی ونیز سبک عراقی را که یاد آور دوران های طلایی شعر فارسی بود، سرلوحه کوشش ها و زبان ورزی های شاعرانه و زیباشناسانهء ادبی خود قرار دادند.

پس شعر دورهء بازگشت ،همانا بازگشت به شعر دوران گذشته و رجوع به دو سبک پیشین ف خراسانی و عراقی بود.

شعر دری چون ملول گشت و تن آسان

آمد، از هند زی عراق و خراسان



روی سرایش ز سبک هندی برتافت

روح خراسانی و عراقی دریافت



ذوق و هنر را به روشنی و رسایی

کرد بدین «بازگشت» ، راهگشایی



ذهن و زبان را ز نهر گم شده ای خفرد

جانب رود بزرگ شعر دری برد



گرچه به مضمون و نکته از پی تقلید

رخ ننمود آستان شعر اساتید ،



لیک زبان زنده گشت و ناطقه آزاد

شاعر آینده را مجال سخن داد

از م. سحر

1 . توضیح : در جایی خواندم که :

" البته بحث نیما جداست . اما تنها به عنوان اشاره همینجا ذکر می کنم که نیما یوشیج از نظر زبان و شیوهء بیان(langage poétique) ـ و نه از نظر شکل (Forme) و مضمون و نگاه ، چه در شعر هایی که به فرم کلاسیک سروده و چه در شعر های جدید و ابداعی خودش متکی به زبان شعری سبک خراسانی ست و از این بابت نیما نیز همچون دیگران وامدار شعر دورهء بازگشت محسوب می شود."

2.این مطلب از نوشته های آقای محسن قاسمی شاد است.


انشاء الله بقیه مطالب در مورد دوران باز گشت ادبی و همین طور سبک هندی را در پستهای بعدی مطرح خواهم کرد.
موفق باشید.

به نقل از سایت tabadolnazar.

ای ستاره ی قشنگم که تو آسمونا خوابی

بس به رویا باز کردم این سخن       از پس شبها بگویم من سخن



پس ببند چشمت به روی هر بدی    تا ندی سر آه از ظلم و بدی


گر ببندی نور،تاریک نیستی       ور نباشد تو بصیرت کیستی


با دو عین خود مبین رنگ جهان     کم جدا کن خویشتن از این جهان


پر بکش در عالم رویای شب    باز کن نور بصیرت را به رب


از که نالی تو مدام این روزها    از که میخاهی کمک،از کورها؟


کور نیست آن که نبیند هیچ را   چون نبیند او بداند هیچ را


آن بگو کور                       که دیده به ندیده بنگرد


هرچه او خواست            به چشمش به تباهی بنگرد


این همانند که مسیح را            به صلیب آویختند


هر کلامش بگرفتند و          دروغ آمیختند


این همانند که محمد را             دروغین خواندند


زندگی بر کام او                رنگ جهنم ساختند


پس بکش دست کمک          از این فریبکاران کور


هر دو چشم خود ببند و        پر بکش تا اوج نور


پر بزن در این سما          تا انتهای بی کران


درد دل با دوست گو      در این جهان و آن جهان


ور نه این است که       از گل بودی و آدم شدی


هیچ بودی در علق         در یک زمان ظاهر شدی


رشته ی هستی تو         پیوسته با رب جلیل


پس نکن کاری که        آخر هی بگویندت ذلیل


باش انسان و              خموش از هر بدی


تا که گنج خفته ات        را وانگهی از دست مدی